Zeil- en Surfclub Gavermeer

  • katrien2.jpg
  • surfen.jpg

Verslag van Louis Balcaen in de Volvo Ocean race

Hieronder vinden jullie het verslag van Louis Balcaen (ere en ex lid van de Club).

 

 

 

Dear friends,

First of all, many thanks voor jullie enthousiaste support. Wetende dat de race op de voet gevolgd werd aan het thuisfront was voor mij een bron van energie om net even harder door te gaan tijdens de moeilijke momenten. Niet gedacht dat deze groep ooit terug tot leven zou komen, maar Bouwe dacht daar duidelijk net iets anders over.

Moeilijk in woorden neer te pennen hoe ik afgelopen étappe heb beleefd, lees overleefd. Dat het de zwaarste 14 dagen van mijn zeilcarrière waren is het minste wat ik kan zeggen. Gemiddeld was het de Zuidelijke oceaan étappe met de meeste wind ooit in de VOR. Ik heb de étappe ervaren in 3 delen:

Part 1: Start Capetown and diving South

Opdracht 1: Zeebenen terugvinden – help waar zijn ze?! Na onze blitse start in Capetown werden we al gauw geconfronteerd met een windkracht 8, aan de wind opkruisen in korte golven van 3-4 meter. Stroom tegen wind tot aan de Cape of Good Hope. De ideale cocktail op zeeziek te worden, gelukkig hield een stevige dosis zeeziektepillen mij op het rechte pad. Het wolkje waarop ik zweefde tijdens het vertrek in CT werd snel doorprikt en gaf plaats aan de realiteit van het leven in een carbon klankkast onder 35° helling – was voorbereid op afzien, maar voelde mij toch gepakt in snelheid. Survival mode on. Enkele uren na de start viel het eerste slachtoffer onder de bemanning – verzwikte enkel bij Kyle na een val, 3 dagen out. Was een wake-up call voor mezelf om super voorzichtig te zijn. 
Dat het sturen bijzonder rusty verliep de eerste 72 uren is een understatement. In een 1-1 duel met DongFeng werden we pijnlijk voorbij gevaren toen ik aan het roer stond. Zo dicht voerden ze ons voorbij dat ik van Charles Caudriel’s grijns kon aflezen – payback time voor 3 jaar geleden Louis.
Deuk in het zelfvertrouwen.

Part 2: Welcome to the Southern Ocean – the most isolated place on the world, ruled by the mighty albatross

Bouwe had er mij al veel over verteld – de hevigheid waarmee lage druk systemen met front overkomen in de Zuidelijke oceaan. Zelden zag ik zo weinig afstand tussen de isobaren van een lage druk gebied op Capey’s météo kaart, we were in for a ride. De zee veranderde in no-time in een kolkende massa schuimig water en giga golven. Dergelijke kracht ontplooiing had ik nog nooit gezien op zee, stijf van de adrenaline schommelden mijn emoties tussen angst en bewondering – het was een uniek schouwspel. Ik herinner mij dat net voor het einde van mijn 4 uur durende wacht dat de windmeter 52 knopen aantikte – voor de niet zeilers onder ons die nog niet afgehaakt zijn is dit 94km/u. Met slechts 2 reven in het grootzeil en onze J2 genua voerden we veel zeil waardoor het onmogelijk was om de boot te vertragen. Telkens de boot van een meterhoge golf werd gekatapulteerd tikte de snelheidsmeter boven de 30 knopen. Luttele minuten nadat ik het roer doorgaf aan Peter – the legend- Burling kwam er een gust van 62 knopen. Toen ik hem vroeg of ik op stand-bye moest blijven antwoorde hij mij met een glimlach en een thumbs-up “ all good mate, go hit the rack”. Over een super talent en tough cookie gesproken… niets dan bewondering.

Tijdens één van die surfs spoelde Annie Lush (mijn watch buddy) weg en kwam ze terecht in de ijzeren zeereling achterin de boot. Resultaat, fractuur in onderrug en voet gebroken – Annie out voor de rest van de leg, vanaf dan maar met 3 aan dek ipv met 4.

Velen vragen zich waarschijnlijk af hoe het is om met 2 vrouwen samen te zeilen – persoonlijk viel mij dat enorm goed mee. Annie en Abby zijn 2 harde tantes die op vele vlakken niet moeten onderdoen voor mannen en enorm veel werk verrichten.

Zo gingen enkele winderige dagen voorbij tot we aan de ice gates kwamen en de gijp marathon inzetten. “Strategy is to be as South as possible for more pressure, banging the ice gates for the next 3 days is the name of the game”, zei Capey. Vertaald naar mensentaal, 3 dagen om de 4u gijpen, waarbij iedere gijp bestaat uit een half uur stacken (lees zeilen en spullen van kant verplaatsen, hard labeur) met heel het team. Toen we 4 keer na elkaar gepen tijdens mijn off-wacht, voelde ik mij zo vermoeid dat ik mezelf voortdurend afvroeg – wat in hemelsnaam doe ik hier? Capey had mijn vermoeidheid opgemerkt en bood mij aan om enkele uren in mijn plaats aan dek te gaan zodat ik 2u extra kon slapen – wat een held!

Part 3: laatste 1000 mijl + 537 miles in 24h – yiiiiihaaa!

Het voelde alsof we de laatste 3 dagen een extra versnelling hadden gevonden. We vonden terug aansluiting bij de kopgroep en zeilden 537 mijl in 24h (avg 22,5kn). Hiermee hebben we het 24h record van de etappe op onze naam geschreven, teken dat het de goede kant op gaat met onze bootsnelheid. Helaas bleef het bij die 4e stek en is het snelheidsrecord slechts een magere troostprijs.

Ik kijk positief terug op wat voor mij echt een levenservaring is geweest en ik kan niet anders dan toegeven dat de race, desondanks de donkere momenten, een bijzondere grote aantrekkingskracht blijft hebben op mij. To be continued in HK for leg 5.